[Fic] Of marriages and confessions

[sessho]

Title: Of marriages and confessions
Author: Sessho
Thanks for: fiendie for beta-reading <3
Rating: G or something like that
Characters/pairings: Inui/Kaidou
Words: ~510
A\N: This little piece of writing was sort of inspired by twobees 's fic - Hazue's Notebook, which means that the main idea - of confession - is not entirely mine. Also, I don't know whether it's IC or not. XD




It’s like saying that he’s getting married, only not really, because what he’s basically telling them is that he’s never going to get married. Unless he will move to America, but it’s silly and he will never do it, he doesn’t even want to. Japan is his home and even if he will become pro – and he will, for sure – he won’t leave it. If – when – he becomes pro, he will be Japanese pro.

His mind is racing, he realizes, and it’s racing in wrong direction. He gathers courage and looks up – to their faces. Their disbelief is evident and their expressions are clearly shocked, but not blank. And he’s grateful and foolishly relieved, because shock – he can deal with it, he has to, somehow. Blank would be unbearable.

Shock is somewhat expected. When your son tells you that he’s got a boyfriend and that it’s not just some kind of an excess or whim, that their relationship is serious – it’s normal to be shocked.

Slowly the disbelief leaves their faces – he’s not a type that jokes easily, let alone make such jokes and they know it well. The stupefaction is still there and they’re far from being happy, but they’re willing to listen.

Inui is here with him. He didn’t ask him to come along or help him with this confession. He wouldn’t be a man if he wasn’t ready to deal with it himself, but Inui insisted and he wasn’t really against him coming anyway. And now when he is by his side – quiet and letting Kaidoh do it as it should be done – his presence calms him and Inui doesn’t have to do anything to help, because the mere fact that he is here and now helps him face his parents.

They listen carefully and don’t interrupt. His father looks like he wants to say something several times, but his mother stops him – laying her hand on his. And Kaidoh is even more grateful, because it’s already hard as it is and he doesn’t think that he could resume his speech – for lack of better word – should he be stopped even once.

They sit here for an hour, probably more, and now it’s a talk. They ask questions either to him or Inui. There are answers and some things that can’t be answered and explained, not yet. They talk about how they feel about it. They struggle – with words, with emotions – but so does he.

It’s hard for them all, it’s tiring, but he needs them to understand – not to accept, because acceptance will come later if at all.
He hopes – he dares to hope – that it will, someday.

Now, though, is time for words, explanations and silence. Next hour goes by and it’s followed by one more. For today it’s over. Inui goes home, but today they won’t talk about it anymore. It’s still to raw and too new for them. And there’s still time.
He’s not getting married and he’s never going to be, but maybe it’s all aright. Maybe they will be all right with it. He hopes.







Read and comment, please <3




***
Also, it'd be really nice if someone told me how to make my entries look like this (Read this fic by the way, it's great~). Is it possible to make it just plain text, without layout showing etc. when you have free acount?

Comments

[perfectassassin.livejournal.com]

Yep, idź do 'Customize theme' i zaraz na tej stronie, w basic options masz 'Disable customized comment pages for your journal' wrzuć na tak, i powinno być ok. :D

[thier-sess.livejournal.com]

Aha, dzięki ^^ Tyle że pewnie wtedy wszystkie wpisy będą tak wyglądać?

Niemniej dzięki :D

[tsunami-pl.livejournal.com]

Bardzo ładnie napisane. Przedstawiłaś ważną i trudną sytuację z ich życia w sposób, który bardzo mi się spodobał. Odpowiada mi to, że ta rozmowa rzeczywiście była rozmową, a nie walką na noże i widelce. Wyobrażam sobie, że w rzeczywistości Kaidou musiałby być tego związku naprawdę pewny, by powiedzieć o tym rodzicom, a i tak na pewno przyniosłoby mu to wiele nerwów. I myślę, że właśnie to wszystko dobrze oddałaś. O charakterach trudno jest mi mówić, ale na pewno nie odniosłam wrażenia, że coś w nich zepsułaś.
<3

[thier-sess.livejournal.com]

Cieszę się, że przypadło Ci do gustu <3 Naprawdę nie miałam zamiaru tego pisać, bo mi jeszcze postaci PoTowskie nie do końca podchodzą, ale przez cały dzień męczył mnie pomysł i już miałam w głowie pierwsze zdanie, więc uznałam, że co mi tam. XD
Myślałam czy by nie zrobić głównym bohatrem kogo innego, ale w miarę jak pisałam, tekst robił się coraz bardziej Kaidouwaty, więc sobie dałam z tym spokój.
Sytuacja jest bardzo życiowa i do najłatwiejszych nie należy, więc się trochę bałam, czy przez swoją ignorancję nie stworzę czegoś zwyczajnie śmiesznego. Tym bardziej miło mi słyszeć, że takiego wrażenia nie odniosłaś. ^^

[ms-rebellious.livejournal.com]

ładnie napisane, moje pierwsze inukai chyba XD poruszyłaś temat dośc ciekawy i wazny moim zdaniem temat i nie zrobiłaś z tego "baaaaw angst" tylko normalną, LUDZKĄ historię, wycinek z życia LUDZI. "ludzkich fików", że tak powiem brak mi w tym fandomie. cracki są fajne, Au mogą być, ansgty mają czasem pokręconą fajną fabułę, ale takie real lifey są jak najbardziej DO WANT z mojej strony.

Podoba mi się jak piszesz, bardzo emocjonalnie, ale nie melodramatycznie tylko naturalnie.

[thier-sess.livejournal.com]

O, no to czuję się zaszczycona ;)
Cieszę się, że uważasz, że nigdzie tu nie przesadziłam. ^^ Muszę przyznać, że trochę bałam się przesady i melodramatyzmu, zwłaszcza, że - co tu dużo mówić - porwałam się na tematykę nie dość, że trudną, to jeszcze taką, z którą nie mam styczności.

Dzięki za ciepłe słowa i naprawdę cieszę się, że Ci się spodobało <3